Visie

Ik geloof dat er een positieve wisselwerking kan zijn tussen iemands karakter en persoonlijkheid enerzijds en zijn/haar schaakpersoonlijkheid anderzijds. Laat me twee persoonlijke voorbeelden geven om dit punt te illustreren:

(1) Ik ben tijdens een partij altijd op zoek naar de beste zet. Dat maakte ook dat ik vaak in tijdnood kwam: door die maximalistische instelling was ik ook bij twee gelijkwaardige opties (bijv: Tad1 of Tfd1) lang aan het twijfelen – zonder dat ik hier veel wijzer van werd. Hierdoor verbruikte ik tijd die ik later in de partij des te beter had kunnen gebruiken. Door te leren accepteren dat ik soms de beste zet simpelweg niet zou kunnen vinden, is mijn tijdverbruik een stuk beter geworden. Dit inzicht heeft mij vervolgens echter ook geholpen in mijn dagelijks leven, onder andere in mijn werk: door niet altijd op zoek te gaan naar de beste oplossing, maar naar een goede oplossing binnen de beschikbare tijd, is mijn werkplezier aanzienlijk verbeterd.

(2) In het dagelijks leven neem ik tamelijk intuïtief beslissingen: zo ik heb niet lang gedaan over het kiezen van mijn studie, mijn eerste baan of verschillende verhuizingen naar andere steden. Tijdens het schaken echter probeerde ik lange tijd een zo rationeel mogelijke beslisser te zijn. Mijn ideaalbeeld daarvoor was het denkmodel van Kotov, waarbij je één voor één de kandidaatzetten afgaat en per kandidaatzet een oordeel velt. Op een gegeven moment realiseerde ik me echter dat mijn denken bij lange na niet voldeed aan dit ideaalbeeld. Ik besloot daarop meer mijn intuïtie te vertrouwen en vaker mijn eerste idee te volgen, zonder dat helemaal doorgedacht te hebben. Naast tijd op de klok, scheelde dit bovendien veel energie tijdens de partij.

Voor mij tonen deze twee voorbeelden dat ik enerzijds persoonlijk gegroeid ben door mijn schaakontwikkeling, en dat ik anderzijds een betere schaker ben geworden door mijn eigen karakter in te brengen. Dat gun ik iedereen!